Indrumon (też: Wielki Obserwator) - bóg ziemi. Duch wszystkich gór, piasków, wszechobecnej gleby. Opiekun świata podziemnego, obserwator cyklu życia. Rzeźbiarz skał, kreator ziemi. Jest patronem każdego odkrywcy i geografa.

Najpopularniejsze wyobrażenie

Wygląd
Trudno wyobrazić sobie Indrumona. Część wierzących utożsamia go z niematerialną, przenikającą wszystko i wszystkich istotą, Wielkim Obserwatorem. Według nich Indrumon to wszechpotężny, widzący i słyszący całego Lewiatana duch, który żyje we wszystkich skałach i glebie, gdzie wyłącznie za pomocą myśli tworzy trzęsienia ziemi i głębokie tunele.
Zupełnie inaczej widzą Indrumona wierzący w niego odkrywcy, geografowie i obieżyświaty. Dla nich bóg ziemi to monstrualny, przerastający największe góry Lewiatana olbrzym. Opływane przez oceany nogi, ramiona i tułów leżącego na plecach boga tworzą pokrywę ziemską, scalone z nią na wzór żyjącego organizmu. Wystające z wody ciało giganta porastają wszelkie lasy i knieje, a ogromne dłonie mieszczą w sobie najpotężniejsze nawet państwa. Białe ślepia boga spokojnie obserwują rozwój cywilizacji i wszelki byt, w swej nieskończonej mądrości przyzwalając mu na zagospodarowanie życiodajnego ciała. Ten Indrumon onieśmiela swoim niewzruszonym majestatem, jest modelatorem i opiekunem całej ziemi, dbając o jej zdrowie tak, jak człowiek dba o swoje. Na wielu pomnikach jego szyję okala amulet stworzony z liści drzew, będąc symbolem symbiozy pomiędzy glebą a roślinami - patronatem Ylminy.

Charakter
Według wielu wyznawców Indrumona bóg ten kieruje się jedynie dobrem samej ziemi, nie przejmując się zamieszkującymi nań istotami. Działa w ustalonym przez siebie porządku i we właściwym czasie, przekształcając czasem całe Spektra, zupełnie ignorując śmierć i rozpacz śmiertelnych. Wieczny Obserwator daje miejsce do życia, ale również z łatwością je odbiera. Zmieniając ziemię niejednokrotnie niszczy stary ład, nadając cyklowi życia i śmierci nową harmonię. Jego niemal mechaniczny umysł oraz nieustanna chęć niszczenia i tworzenia sprawiły, że Indrumon jest postrzegany jako pozbawiony wszelkich emocji bóg, dla którego nie ma skończonego dzieła. Chociaż każdy twór patrona gleb jest jedyny w swoim rodzaju i niepowtarzalny, wszystko po jakimś czasie wymaga odnowienia. Dlatego też Indrumon powoli zmienia wszystkie stworzone przez siebie struktury, przez millenia cierpliwie kształtując je według swojej nieskończonej wyobraźni.

Sposoby oddawania czci
Istoty, które obrały sobie Indrumona na swego patrona wiedzą, że jego postępowanie służy ciągłemu ulepszeniu otaczającego ich świata. Modląc się do niego wierzą, że dzięki jego błogosławieństwom zyskają zrozumienie potrzebne do zaakceptowania nieskończonego cyklu zmian oraz odwagę do pełnego w nim uczestniczenia. Cechując się wielkim przywiązaniem do gleby często noszą ze sobą trochę ziemi z rodzinnych stron, traktując ją jak relikt. Ich stopy zwykle są nieobute, ponieważ wyznawcy Indrumona uważają brak ciągłego kontaktu z glebą za obrazę dla Wiecznego Obserwatora. Odkrywcy szukający nowych lądów oraz geografowie są przez wyznawców Indrumona uznawani za natchnione, wybrane przez boga osoby, które trzeba obdarzać wielkim szacunkiem i życzyć im jak najlepiej.
Przyjęło się, że przynajmniej raz w życiu każdy z wyznawców Indrumona musi odwiedzić Ołtarz Ofiary. W rzadkich przypadkach wiąże się to z rozpoczęciem dalszej pielgrzymki po Lewiatanie, która jest czystą formą oddawania czci bogu ziemi. Najbardziej fanatyczni, wytrwali i zdesperowani z wędrowców na Ołtarzu Ofiary decydują się na zostanie kapłanami Indrumona, zobowiązując się tym samym do odbycia często samobójczej podróży do innych, ukrytych Ołtarzy.

Kapłani
Nieuznający podziałów terytorialnych, nieliczni kapłani Indrumona przez całe życie podróżują między znanymi im ołtarzami swego boga, nauczając o swojej doktrynie podczas przemierzania niekończących się dróg. Ich wędrówki prowadzą zwykle do największych, rozsianych po całym kontynencie cudów Indrumona, będących jednocześnie najbardziej znanymi skupiskami jego czcicieli.
Najbardziej znany z nich znajduje się głęboko na terytorium Imperium Agstusu. Z opowiadań tych, którzy tam dotarli można wywnioskować, że znajduje się tam Ołtarz Ofiary, na którym w głębokich podziemiach chętni wyznawcy podczas rokrocznej ceremonii składają przysięgę, zobowiązując się do końca życia podróżować po Lewiatanie, stając się tym samym kapłanami swego boga. Tam również składane są ofiary z gliny, żelaza oraz węgla, które następnie trafiają do wrzącej lawy, będącej przez wyznawców Indrumona uznawaną za twórczynię nowych ziem.
Kolejnym miejscem kultu jest znajdujący się na dalekiej Północy Ołtarz Prób. Ukryta na którymś z rozlicznych szczytów Wiecznych Gór Północnych zbudowana z kryształów świątynia jest miejscem, w którym kapłani oddają się długiej medytacji. Droga do ołtarza nie jest oznaczona, a gros śmiałków umiera, zanim osiągną szczyt. Niewielu decyduje się na poszukiwania Ołtarza Prób, a ci, którzy do niego dotarli uznawani są za ucieleśnienie wszystkich cnót Indrumona. Mawia się, że tylko dzięki błogosławieństwu Wielkiego Obserwatora możliwe jest osiągnięcie tego etapu wędrówki, a naznaczeni jego piętnem kapłani już nigdy nie zgubią drogi do celu, nieważne, jaki sobie obiorą. Warto dodać, że niemal żaden z nich nie podejmuje się próby odnalezienia Ołtarza Prób, przez resztę życia zadowalając się jedynie podróżowaniem do innych, mniej znanych świątyń.
Na wszystkich, którzy podołają wyzwaniom Ołtarza Prób czeka kolejny etap wędrówki - Ołtarz Darów. Znajdujący się gdzieś w Górach Ikrem ołtarz jest miejscem, w którym kapłani zostają nagrodzeni, w niepojęty sposób zdobywając ponoć nadludzką wytrzymałość i upór, stając się prawdziwie oświeconymi wyznawcami. Ci, którzy utrzymują, że dotarli do tego miejsca zwykli powtarzać, że wejścia bronią dwa kamienne golemy - słudzy Indrumona, którzy wpuszczają do środka jedynie tych, którzy przeszli przez Ołatrz Prób.
Nieodczuwający chłodu, gorąca ani głodu, niewzruszeni kapłani z Ołtarza Darów zdążają na południe - daleko za Pustynię Śmierci i Niziny Szmaragdu w kierunku najważniejszej świątyni - Ołtarza Zmian. Chociaż nie potwierdzono jego istnienia, pielgrzymi wiedzą, że gdzieś tam znajduje się potężny wulkan, który pozwoli im ostatecznie zespolić się z Indrumonem. Jego poszukiwania nazywane są często Ostatnią Wędrówką, bowiem nieznany jest przypadek, w którym ktoś wróciłby z niegościnnych, dzikich stron południa.