Minaloit (rok zał. 399EF, prawa miejskie od 402EF) - najmłodsze miast stołecznych Autonomii Wolenvain, położone na południowym zachodzie kraju, pośród Gór Ikrem. Należy do Związku Miast Wschodnich. Nazwę swą zawdzięcza Bractwu Minaloit, którego członkowie uznawani są za historycznych założycieli kolonii górniczej, która wskutek ciągłego napływu ludności w latach 400-402EF ewoluowała w pełnoprawne miasto. W ostatnich latach główną grupę społeczną i etniczną tego miasta stanowić zaczęły krasnoludy Złotego Wąwozu.

Administracja, hierarchia i struktury
Minaloit jest stolicą namiestnictwa minaloickiego Autonomii Wolenvain oraz częścią Związku Miast Wschodnich. Obowiązuje w nim prawo miejskie (którego przestrzegania pilnuje licząca sobie obecnie siedemnaście osób straż miejska) oraz regulacje dotyczące ZMW, mówiące m.in. o niemal całkowitym podporządkowaniu gospodarki miasta pod rządców prowincji stołecznej Autonomii. Grunty miejskie należą do pana Aleksisa Bentruma, który pełni też rolę burmistrza miasta. Wszyscy jego mieszkańcy zobowiązani są do płacenia podatków na rzecz swego władcy, ten zaś swemu seniorowi - panu Devonhildowi Jamigowi. Po imigracji krasnoludów Złotego Wąwozu struktura administracyjna Minaloit jest niepewna i niewyklarowana, a sytuacja polityczna napięta. Krasnoludy posiadają własne prawa, w które namiestnik czy władca miasta nie chcą ingerować, jednak wątpliwym jest, aby zaczęły się one stosować do ogólnie przyjętych norm i zasad, bowiem nie uznają się za poddanych ludzi. Incydentów jednak, póki co, brakuje.

Topografia, klimat i położenie
Minaloit położone jest w niewielkiej, leżącej pośród Gór Ikrem kotlinie. Naturalna fortyfikacja górska otacza je ze wszystkich, poza wschodnią, stron. Ziemia jest tutaj nieurodzajna, pokryta skalistymi odłamkami i twarda, a klimat surowy. Temperatury zazwyczaj są niskie, a nocami (nawet latem) zdarzają się przymrozki, podczas gdy zimy należą do niezwykle surowych. Gdyby nie niewielkie nachylenie terenu w kierunku wschodnim Minaloit każdej wiosny zagrożone byłoby powodziami. Dotarcie do miasta jest znacznie utrudnione, bowiem prowadzące do niego drogi są ledwo widoczne, a przełęcze gór Ikrem - zdradliwe.

Populacja i kultura ludności
Niewielka ilość (ok. trzystu) ludzi mieszkających w Minaloit to głównie twarde osoby, które przeżyły bezlitosną zarazę. Doskonale pamiętają czasy, gdy na ulicach palono stosy zwłok, miasto objęte było kwarantanną, a znalezienie bochenka chleba graniczyło z cudem. W większości są oni ludźmi wykształconymi i światłymi, chociaż przeżyte nieszczęścia niejednemu z nich przytępiły umysł. Tolerują każdego nowoprzybyłego, wiedząc, że większa liczba ludności oznacza polepszenie się sytuacji miasta, a tym samym sytuacji ich samych. Ich społeczność to wielka rodzina, która zbliżyła się do siebie w mniej szczęśliwych czasach, pozostając zżyta po dziś dzień. 
Druga, o wiele mniejsza część ludzkich mieszkańców osiedla to uciekinierzy z prowincji stołecznej Autonomii oraz namiestnictwa derińskiego, którzy w trakcie i krótko przed oblężeniem Wolenvain w roku 410 EF osiedlili się w tym miejscu. Zbiorowość ta nie jest najmniej liczna i ciągle się zmniejsza z powodu grupy trzeciej - krasnoludów Złotego Wąwozu, które zamieszkują obecnie ponad jedną trzecią wszystkich znajdujących się w Minaloit domów, masowo wykupując je od ich właścicieli oraz byłego władcy miasta - pana Jamiga. Proces ten ustał, gdy wszystkie krasnoludy znalazły swoje miejsca do życia, lecz zapowiadają one, że przybędzie ich więcej. Na jakiej zasadzie osiedlą się kolejne grupy krasnoludów, nie wiadomo, jednak bardzo prawdopodobne jest, że obecny władca Minaloit, pan Aleksis Bentrum kontynuować będzie politykę swego poprzednika. Warto dodać, że po ataku smoczej braci na Minaloit krasnoludy bardziej zżyły się z lokalną ludnością, czego znamienitym świadectwem jest postawa członków klanu Wędrujących Wichrów.

Gospodarka
Zniszczenia dokonane przez zarazę jak oraz brak zainteresowania ludności prowadzeniem działalności wytwórczej spowodowały, że Minaloit nie jest niezależne gospodarczo, niemal cały swój zysk czerpiąc z centralnie sterowanej sprzedaży srebra do namiestnictwa derińskiego. Nieurodzajna ziemia uniemożliwia prowadzenie rolnictwa i hodowlę zwierząt, a handel wewnętrzny odbywa się tylko przy pomocy najpotrzebniejszych, podstawowych dóbr, sprowadzanych w większości z innych namiestnictw, co wydatnie hamuje rozwój gospodarczy. Przybycie krasnoludów Złotego Wąwozu zapoczątkowało nieznaczne ożywienie w tym segmencie, jednak członkowie ekspedycji pozostają póki co właściwie samowystarczalni. Prognozy są korzystne - krasnoludy zwiastują ożywienie zarówno segmentu wytwórczego jak i handlu wewnętrznego nie tylko Minaloit, ale całego namiestnictwa.

Architektura i najważniejsze budynki
Wszystkie domy Minaloit zbudowane są głównie z drewna, z kamiennymi fundamentami oraz kominami. Budulec pochodził zwykle z Derinu, jednak w celu zaoszczędzenia pieniędzy niektóre części domów wybudowano z odpadów położonej na wschodzie miasta kopalni srebra jeszcze przed rozpoczęciem jej faktycznego funkcjonowania. Obecnie większość domów (trochę poniżej dwóch trzecich) jest niezamieszkana i niezadbana, strasząc wybitymi oknami i gnijącymi deskami, jednak chaty, w których osiedliły się krasnoludy zyskują drugą młodość. Miasto zostało zbudowane na planie koła, przy czym wszelkie domy postawione zostały tak, aby zaoszczędzić jak najwięcej miejsca i nie pozwalać na zgubienie się w mieście. W samym środku miasta znajduje się niewielki rynek z targowiskiem, a przy nim ratusz miasta, siedziba straży miejskiej, biblioteka oraz oberża "Pod Sennym Lichem". Z rynku rozchodzą się cztery prostopadłe względem siebie, wybrukowane ulice. W dalszych kręgach położone są sklepy oraz nieliczne warsztaty rzemieślnicze, ostatni krąg stanowią domy mieszkalne. Wśród tej pierwszej grupy warto wymienić np. nieczynny obecnie sklep "U Bentruma", podupadający ostatnio zakład krawiecki "Tkacz Zaklęć" oraz połączony z karczmą browar "Kacerstwo". Od strony wschodniej miasto odgrodzone jest od traktu szeroką palisadą z dwoma basztami oraz bramą.

Historia
Początki i złoty okres

Początki Minaloit silnie powiązane są z odkrytymi w 398EF w Górach Ikrem złożami srebra. Założona w ich pobliżu kolonia górnicza miała na celu wydobycie surowców, ich składowanie oraz przewożenie do Derinu, początkowo podlegając nawet pod nadzór jego władcy. Jej założycielem i zarządcą został niejaki Backero, ówczesny przywódca Bractwa Minaloit, któremu król Dariusz I Srogi osobiście powierzył pieczę nad zwiększeniem wydobycia do skali masowej. Odkryte pokłady srebra okazały się tak duże, że z nawiązką wystarczyły, aby pokryć zapotrzebowanie Autonomii na ten kruszec, a nawet przeznaczyć małą jego część na handel. Co ciekawe, zwabieni spokojem tego miejsca uczeni, myśliciele i artyści zaczęli ściągać do Minaloit, powodując jego błyskawiczny i nieprzewidziany rozrost. Backero wybrany został burmistrzem, a z najbliższych mu członków Bractwa Minaloit wyodrębniła się rada miejska.
Kolonia górnicza, czy właściwie już miasteczko, rozszerzało się nieustannie, w roku 402 EF decyzją Dariusza I zyskując prawa miejskie. Król, wiedziony zapewnieniami o ogromnym potencjale wydobywczym i rozwojowym całego otaczającego miasto terenu wyznaczył w tym roku również granice nowego namiestnictwa, którego miastem stołecznym zostało Minaloit. Władcą prowincji (po złożonym Dariuszowi I hołdzie lennym), a więc także samego miasta został pan Devonhild z rodu Jamiga, jednak jej autonomia została ograniczona przez dołączenie namiestnictwa do Związku Miast Wschodnich. 
Z perspektywy czasu pozornie pochopna decyzja o utworzeniu nowej prowincji okazała się dla Autonomii niezwykle korzystne. Najważniejszymi pozytywami stało się ukrócenie potęgi rosnącego w siłę namiestnictwa derińskiego, większe, spowodowane przynależnością Minaloit do ZMW uzależnienie miasta od samego Wolenvain oraz wzrost gospodarczy państwa spowodowany zwiększeniem się handlu wewnętrznego.

Zaraza

Latem 403EF Minaloit znienacka nawiedzone zostało przez tajemniczą zarazę. Jego ludność szybko uległa zmniejszeniu o cztery piąte, wydobycie zostało wstrzymane, a Bractwo Minaloit, a tym samym rada miejska rozwiązane. Były burmistrz miasta i przywódca nieistniejącego już Bractwa, Backero, wyruszył na poszukiwanie zwanego Krwawą Różą artefaktu, który to artefakt miał rzekomo posiadać magiczne, zdolne do oczyszczenia pozostałych przy życiu mieszkańców właściwości. Chociaż zapis z jego wyprawy nie utrwalił się w kronikach wiadomym jest, że zaraza zakończyła się ostatecznie dopiero po jego powrocie na początku 405EF. Wynosząca wówczas około trzystu osób populacja została wyniszczona, stanowiąc cień samej siebie sprzed kilku lat. Z racji na wyraźnie zmniejszoną populację miasta sam władca prowincji, Devonhild Jamig, objął w nim z założenia tymczasową funkcję zarządcy.

Stagnacja

W okresie 405-410EF Minaloit powoli zyskiwało na ważności, jednak obawa przed zarazą nie sprzyjała przyrostowi ludności, a co za tym idzie także wzrostowi gospodarczemu. Ogólny zastój, spadek wydobycia względem "złotego okresu" 400-403EF oraz niewielka ilość ludności poskutkowały również wyraźnym spadkiem znaczenia Minaloit jak i całego namiestnictwa na arenie politycznej. Sytuacja poprawiła się nieco w roku 410 EF, podczas którego ludność miasta zasilona została uciekinierami z oblężonego przez Wielkie Imperium Agstusu Wolenvain oraz terenów doń przyległych, jednak inaczej niż pierwotna populacja miasta byli to z gruntu ludzie prości i biedni. Chociaż odbudowano wtedy część przybytków, zakładów rzemieślniczych i sklepów, ich liczba nie dorównywała nawet jednej czwartej zakładów obecnych tutaj przed zarazą.

Imigracja krasnoludów Złotego Wąwozu i atak smoczej braci

Wczesną jesienią 411EF miasto nawiedzone zostało przez ekspedycję pochodzących ze Złotego Wąwozu krasnoludów, które przybyły w to miejsce w poszukiwaniu zaginionej kopalni Dravenghr. Namiestnik Devonhild Jamig odpowiedział na ich prośby względem przydania terenów do osiedlenia się, wydatnie zasilając tym samym skarbiec namiestnictwa. Część opuszczonych po zarazie domów sprzedana została krasnoludom, otrzymały one prawa i obowiązki obywatelskie oraz możliwość mianowania własnej rady decyzyjnej.
Niespełna dwa tysiące krasnoludów zasiliło populację miasta, co wyraźnie zwiększyło potencjał Minaloit. Część ludzi emigrowała na niziny, do namiestnictwa derińskiego i dalej. Z racji znacząco zwiększonej populacji miasta niezbędnym okazało się przywrócenie urzędu burmistrza, do którego piastowania wytypowany został pan Aleksis Bentrum. W ostatniej chwili pan Devonhild Jamig postanowił jednak nadać grunty miejskie przedstawicielowi rodu Bentruma. Skutki tej decyzji nie są jeszcze znane, lecz utarło się, że sam pan Aleksis nadal zwany jest przez mieszkańców miasta oraz samego namiestnika "burmistrzem", choć jego władza stała się dalece większa. Nadanie zostało rozwiązane drogą nieoficjalną, bez świadków, zaraz po niesławnym ataku tzw. smoczej braci na miasto.

Przyszłość i dalszy rozwój

W planach na rok 412 EF znajduje się m.in. wskrzeszenie tradycji festynu Fearent (tym razem w samym mieście), na którym oficjalny hołd lenny złożyć ma pan Aleksis Bentrum oraz odnowienie Bractwa Minaloit mające na celu przyspieszenie rozwoju technologicznego Autonomii.