2. Gimnazjum jezuickie w dobie Renesansu i jego najważniejsze założenia ideowe. 
Nauka w szkole - trwała 7 lat i obejmowała 5 następujących klas:
 gramatyka niższa - infima (2 lata)
 gramatyka średnia
 gramatyka wyższa - syntaksa
 humanitas - poetyka
 retoryka (2 lata)
była to szkoła 5-klasowa, składająca się z: trzech klas gramatyki, klasy poetyki i klasy retoryki. Przyjmowano doń chłopców 9-10 letnich, posiadających podstawową wiedzę w zakresie pisania i czytania po łacinie. Uczniowie byli podzieleni na klasy nie według wieku, lecz wyuczonego materiału: przechodzili do następnych klas indywidualnie, w zależności od zdobytych umiejętności. Były to odpowiednik szkoły średniej.
Nauczanie w szkole oparte było na gruntownym poznaniu łaciny i greki oraz teorii poezji i wymowy. Do nauki gramatyki łacińskiej używano podręcznika Alvar, który w owym czasie stanowił duże osiągnięcie dydaktyczne.[1] Mniejszą wagę przywiązywano do umiejętności praktycznych. Nieobowiązkowo uczono hebrajskiego, niemieckiego i ruskiego oraz wykładano dialektykę, fizykę i matematykę. Pobieżnie studiowano geografię, historię i filozofię. Od 1599 roku wszystkie typy szkół jezuickich posługiwały się jednolitym programem nauczania tzw. Ratio studiorum. Stosowane metody dydaktyczne, a także bezpłatny charakter studiów przyciągał do szkół jezuickich również młodzież protestancką, co w dużej liczbie przypadków kończyło się przejściem na katolicyzm.
W całokształt procesu edukacyjnego włączano wykłady, przygotowywane przez studentów wprawki pisemne, teatr szkolny, chór, orkiestrę i organizacje religijno-społeczne (sodalicje mariańskie).
Nauczanie w szkołach jezuickich odbywało się według zasad opracowanych na zlecenie generała jezuitów Klaudiusza Acquaviva, zawartych w podręczniku Ratio et institutio studiorum Societas Jesu, który był wolno lecz sukcesywnie uwspółcześniany.